power in your heart

สงสารใจตัวเองหรือป่าว หัวใจที่จมทะเลเศร้า
เพียงแค่โดนเขาทิ้งกันไป
ทุกๆทีที่มีน้ำตา ให้คำตอบใจได้ไหมว่า
ร้องแล้วได้เขาคืนมาหรือไร

ก็แค่ความรักร้ายๆหนึ่งหน ชีวิตคนยังมีอีกร้อยพัน
เรียนรู้และอยู่กับมันให้ได้

อย่าทำน้ำตาให้เป็นมหาสมุทร
แม้ความรักถึงวันสิ้นสุด แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป
โลกคงไม่เหลือแค่สีดำ ถ้าไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
พรุ่งนี้เธอยังต้องหายใจ
ฉันรู้ว่าเธอต้องอยู่ไหว ไม่ว่ามีคนนั้นหรือไม่(ก็ตาม)

ฟ้าของเธอยังงามเหมือนเก่า
ถ้าเธอจะมองด้วยตาเปล่า โดยไม่ผ่านม่านของน้ำตา
ทุกๆคนต้องมีแผลเก่า
ร่องรอยที่เตือนไว้สอนเรา ยืนยันว่าเราเติบโตขึ้นมา

ก็แค่ความรักร้ายๆหนึ่งหน ชีวิตคนยังมีอีกร้อยพัน
เรียนรู้และอยู่กับมันให้ได้

อย่าทำน้ำตาให้เป็นมหาสมุทร
แม้ความรักถึงวันสิ้นสุด แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป
โลกคงไม่เหลือแค่สีดำ ถ้าไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
พรุ่งนี้เธอยังต้องหายใจ
ฉันรู้ว่าเธอต้องอยู่ไหว ไม่ว่ามีคนนั้นหรือไม่(ก็ตาม)

แต่ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศเดิม นกยังบินลมโชยเบาๆ
เธอจะยิ้มให้มันหรือเปล่า มันก็อยู่ที่ใจของเธอ ไม่ใช่ใคร

อย่าทำน้ำตาให้เป็นมหาสมุทร
แม้ความรักถึงวันสิ้นสุด แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป
โลกคงไม่เหลือแค่สีดำ ถ้าไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
พรุ่งนี้เธอยังต้องหายใจ
ฉันรู้ว่าเธอต้องอยู่ไหว ไม่ว่ามีคนนั้นหรือไม่(ก็ตาม)

เมื่อไหร่กันนะ....

เธอจะกลับมา กลับมาขอให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม

และฉันจะบอกกับเธอว่า

ไปฟังเพลงนี้นะ

ก็รู้ว่าการกลับมาของเธอ ก็รู้ว่าเธอต้องการเป็นเหมือนเดิม
แต่รู้อะไรบ้างไหม ว่าเธอได้ซ้ำเติม ให้ภาพเดิมๆกลับมาทำร้ายกัน

และฉันก็คงจะจำไม่ผิด วันนั้นฉันเองที่ยืนเช็ดน้ำตา
ผ่านทุกนาทีที่เหงา ห่วงกับมันเรื่อยมา แต่วันนั้นไม่รู้เธอไปอยู่ไหน

ฉันเจอมาหนักรู้ไหม ให้เจออีกคงไม่ไหว เหตุผลดีๆไม่มีใช่ไหม กับคนที่ทำร้ายกัน

ผิดไหมที่ฉันไม่กลับไปรักเธอ ผิดไหมถ้าฉันเปลี่ยนไปจากวันนั้น
ผิดไหมที่ฉันลืมว่าเราเคยรักกัน ผิดไหมที่ทำอย่างนั้น ผิดไหมที่สงสารหัวใจตัวเอง

ถ้าถามว่ายังโกรธไหมไม่โกรธ และซึ้งที่เธอก็ยังคิดถึงกัน
แต่ถามว่ารักเธอไหม ให้กลับมารักกัน คำตอบฉันก็คงไม่ตรงใจเธอ

ฉันเจอมาหนักรู้ไหม ให้เจออีกคงไม่ไหว เหตุผลดีๆไม่มีใช่ไหม กับคนที่ทำร้ายกัน

ผิดไหมที่ฉันไม่กลับไปรักเธอ ผิดไหมถ้าฉันเปลี่ยนไปจากวันนั้น
ผิดไหมที่ฉันลืมว่าเราเคยรักกัน ผิดไหมที่ทำอย่างนั้น ผิดไหมที่สงสารหัวใจตัวเอง

ฉันทำใจได้แล้ว

อยู่ด้วยตัวเองโดยไม่มีเธอได้แล้ว

เลิกร้องไห้แล้ว

เข้มแข็งมากแล้ว

ได้แต่รอ

รอแล้วรอเล่า

ไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ

บางที...มันอาจเป็นแค่ขอบฟ้าที่ลวงตามาตลอด

ว่าสักวันเราคงจะไปถึง

สักวันเราคงได้สัมผัสความอ่อนโยนของเมฆก้อนนั้น

และสัมผัสความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์

แต่เราคงลืมนึกถึงความจริงที่ว่า

ไม่ว่าเราจะพยายามไปได้ใกล้เท่าไร

วิ่งเข้าใกล้ให้เร็วเท่าไร

ใช้เวลานานเท่าไร

เราก็ไม่มีวันเดินไปถึง

เพราะ

............ขอบฟ้าไม่เคยมีจริง..........

เหมือนฉัน....ที่มันไม่เคยลืมเธอได้จริง

ยังรอและแอบหวังเล็กๆว่าเธอจะกลับมาหากัน

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า

มันไม่มีวันมีวันนั้นจริงๆ...ได้เลย